همان چیدمان پنل کلاسیک، با همان صفحه‌ها و منوها و اسکریپت مدیریت؛ با این فرق که سقف حجم را خود کرنل اعمال می‌کند، نه برنامه‌ای که هر چند ثانیه شمارنده را می‌خواند.
سهمیهٔ هر مشتری یک شیء quota در nftables روی آدرس خود اوست. بسته‌ای که از سقف بگذرد در همان کرنل دور ریخته می‌شود و پنل اصلاً در مسیر داده نیست.
چطور کار می‌کند
وایرگارد، و AmneziaWG برای جایی که DPI وایرگارد ساده را می‌بندد؛ OpenVPN؛ برای VPN داخلی ویندوز و آیفون و اندروید و روترها L2TP/IPsec و IKEv2 و PPTP؛ و OpenConnect برای برنامهٔ Cisco. از هر کدام چند تونل روی یک سرور.
تونل‌ها
سرورهای دیگرِ W-UI و پنل‌های 3x-ui و Pasarguard نودِ این پنل می‌شوند. مشتری را یک بار می‌سازید و روی هر سروری که بخواهید قرارش می‌دهید.
نودها
اینترفیس‌ها، کلاینت‌ها، میزبان‌ها، خروجی‌ها، مسیریابی، بالانسرها، DNS، تب‌های تنظیمات و منوی w-ui با شماره‌های ۰ تا ۲۸؛ هر کدام همان‌جایی است که انتظار دارید و همان کار را می‌کند.
پنل
نصاب برای دامنهٔ شما، یا برای خودِ آدرس IP سرور، از Let's Encrypt سرتیفیکیت می‌گیرد و خودکار تمدیدش می‌کند. پنل سرتیفیکیت تازه را بدون ری‌استارت به کار می‌برد.
سرتیفیکیت‌ها
فرق W-UI
فرقش در جایی است که سقف اعمال می‌شود.
بیشتر پنل‌ها هر یکی دو ثانیه شمارندهٔ بایت را می‌خوانند و وقتی عدد از سهمیه گذشت، مشتری را قطع می‌کنند. در فاصلهٔ دو خواندن، مشتری با سرعت کامل دانلود می‌کند: روی خط ۱۰۰ مگابیت حدود ۲۵ مگابایت بیشتر از سهمیه، و روی خط گیگابیت حدود ۲۵۰ مگابایت.
در W-UI سقف به‌شکل یک شیء quota در nftables به کرنل سپرده می‌شود. اضافه‌مصرف، با هر سرعتی، یک بسته است.
bash <(curl -Ls https://raw.githubusercontent.com/AbolfazlTafakori/w-ui/main/install.sh)نصاب اول می‌پرسد نصب دستی باشد یا خودکار. نصب خودکار فقط سه سؤال دارد (دیتابیس، دامنه، سرتیفیکیت) و بقیه را خودش انجام می‌دهد: پکیج‌ها و همهٔ پروتکل‌ها، فورواردینگ کرنل، بررسی اینکه کرنل این سرور quota را پشتیبانی می‌کند، یک حساب سرویس بدون دسترسی root، یک unit سخت‌گیرانهٔ systemd، سرتیفیکیت، و دستور w-ui. در پایان، آدرس پنل و نام کاربری و رمز را نشان می‌دهد.
بعد از نصب
وقتی نصب تمام شود، پنل روی HTTPS در دسترس است و دستور w-ui روی سرور کار می‌کند. قدم‌های بعد از نصب